ترس از مرگ دلایل گوناگونی دارد؛ زیرا مرگ امری مجهول است که هیچ کس نه آن را شناخته و نه تجربه کرده است. مرگ تنها چیزی است که انسان ها را با هم برابر و یکسان می کند و برای هیچ کسی استثنا قائل نمی شود. انسان ها از مرگ می ترسند؛ زیرا به جهان آخرت اعتقاد دارند و در آنجا باید نتیجه اعمالشان را ببینند. چون انسان ها زندگی جاوید را با دنیای زودگذر معامله کرده اند و در آنجا توشه ای ندارند، ناگزیر از مرگ می ترسند. انسان از مرگ می ترسد؛ زیرا تنها می میرد. اگر در اینجا افراد زیادی اطراف او را گرفته بودند، هنگام مرگ تنهاست و باید به تنهایی رخت از این جهان بربندد. در این میان سست بودن ایمان، کم بودن زاد و توشه، درازی راه و ناتوانی انسان از رویارویی با خداوند خود، بر این ترس و نگرانی می افزاید. اما از دیدگاه عطار راهی برای غلبه بر این ترس وجود دارد و آن، توجه به این نکته است که زندگی این جهان به منظور آمادگی برای آن جهان است و معنا و ارزش آن در همین است. نگرش عطار به مرگ با انسان های عادی متفاوت است؛ مرگ برای محب حق بیشتر جان فشانی عاشقانه است؛ پلی است که معشوق را به عاشق می رساند. در این پژوهش تمام آثار عطار از این دیدگاه بررسی شده است.

مرگ بعنوان یکی از مهمترین مسائل، و شاید مهمترین مسئلۀ انسانها، همواره مورد توجه اندیشمندان بوده است. صدرالمتألهین در اغلب آثار خود به این امر پرداخته است. او مرگ را به دو نوع ارادی و غیرارادی تقسیم میکند. تجربۀ مرگ ارادی برای بعضی اولیای الهی امکانپذیر است آنها با تزکیۀ نفس، به جایی میرسند که قابلیت خرق بدن و سیر در عوالم بالاتر را پیدا میکنند. نوع دوم نیز همان مرگ طبیعی است. ملاصدرا مرگ را امری وجودی میداند و نظر به اینکه خیر بودن، ذاتی هر امر وجودی است، هر نوع مردن را ـ‌چه با اجل طبیعی و چه با اجل اخترامی‌ـ نیز امری طبیعی و خیر میشمارد. با توجه به اینکه مرگ اخترامی یا ناگهانی، بر اثر بیماری یا حوادث رخ میدهد، و در ظاهر شر بنظر میرسد، بر اساس چه مبنایی میتوان خیر بودن مرگ بمعنای کلی را تبیین کرد؟ نقش تکامل برزخی در این امر چیست؟ مقالۀ پیش‌رو، بر اساس اندیشه‌های ملاصدرا به این پرسشها پاسخ میدهد.

یکی از مهمترین دغدغه های بشری مساله ترس از مرگ است. برای درمان این ترس متفکران از حوزه های مختلف به نظریه پردازی پرداختند. بر پایه تفکر فلسفی، ترس از مرگ ریشه در نوع نگاه انسان ها نسبت به حقیقت مرگ دارد. به همین جهت برای از بین بردن این ترس باید به تصحیح نگرش خود نسبت به مرگ پرداخت.مرگ به عنوان واقعیتی ضروری و غیرقابل انکار موضوع مطالعه و تحلیل مکاتب مختلف فلسفی قرار گرفته است و هر یک از این مکاتب بر اساس درک و شناختی که از حقیقت انسان دارند، نسبت به این مقوله ضروری قضاوت می کنند. تفکر مادی، تمام هستی انسان را محدود به جسم می داند و مرگ را نابودی و پایان زندگی می شمارد. از این رو در این مکتب ترس از مرگ مساوی ترس از نابودی و فناست. اما در تفکر الهی واقعیت انسان، حقیقتی متعالی و روحانی غیر از جسم اوست و جسم به منزله ابزاری برای اوست. در نظر این گروه، مرگ قطع ارتباط روح از بدن است، در نتیجه وقوع ترس از مرگ حاصل جهل نسبت به این حقیقت است. ابن سینا و ملاصدرا بر مبنای تفکر فلسفی خود نظریه دوم را تایید می نمایند، هر چند هر کدام در راستای مبانی فلسفی خود عوامل متعددی را برای این ترس مطرح می نمایند ولی هر دو در نهایت، علت اصلی این ترس را جهل انسان ها نسبت به واقعیت مرگ و حوادث پس از آن اعلام می کنند.

تخیل در ساختار منحصربه فرد خود تا مرزهایی پیش می رود که یک هنرمند را به ابعاد مختلف جهان می کشاند. ژیلبر دوران تخیل را با نمادپردازی و اسطوره توصیف کرده و آن را به منظومه های روزانه و شبانه تقسیم کرده است. او تمام تصاویر ذهنی بشر را در ترس از گذر زمان منحصر دانسته و معتقد است که تصاویر نمادین در ذهن هنرمند حاصل ترکیب محرکه ها، کهن الگوها و نمادها هستند. محرکه ها همان نیروهایی هستند که با یافتن نمادها و تصویر مخصوص خود سبب تهییج ذهن هنرمند شده تا به سمت و سوی تخیل سوق داده شود. در این مقاله که با هدف تعیین ساختارهای تخیل نمادین در کتاب «شعر مرگ» رنگ سپهری و به صورت تحلیلی و توصیفی نوشته شده، به تحلیل اشعار این کتاب و یافتن تخیل نمادین سپهری در نمادهای روزانه و شبانه پرداخته و در پایان نتیجه گرفته است که سپهری در کتاب خود بیشتر از منظومه روزانه باارزش گذاری مثبت بهره برده است و او شاعری است که با استعانت از عرفان شرق، مسیری عروجی و بالارونده در اشعار خود دارد و مخاطب اشعار او از طریق تحلیل نمادین عناصر شعری او پی می برد که سهراب سپهری هم زمان با ترس از گذر زمان به نوعی به استقبال مرگ نیز می رود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (pdf) مراجعه فرمایید.

کمتر کسی را می توان سراغ داشت که از دوران خوش کودکی سخن نگوید و تمایل به بازگشت به دوره کودکی اولیه را نداشته باشد. آیا واقعا دوران کودکی بسیار لذت بخش و شاد و شورانگیز است که باعث می شود انسان در هر مرحله از زندگی به آن فکر کند، یا انسان برای رهایی از دوران یکنواخت زندگی و جداشدن از دنیای پرهیاهو و پر از تنش، دوران کودکی را آرام می یابد و بازگشت به آن را آرزو می کند، و یا این که انسان وقتی در سراشیبی نیمه دوم زندگی قرار می گیرد مشاهده اضمحلال تدریجا فزاینده سازمان یافتگی روانی و جسمانی به طور ناهشیار در او میل به بازگشت به دوران کودکی را با شدت بیشتری زنده می کند؟...

زمینه و هدف: درد مزمن، یکی از مهم ترین معضلات پزشکی است. این پژوهش با هدف پیش بینی سطح پاسخگویی به درد براساس ترس از حرکت، ترس از مرگ و نقش عوامل شخصیتی (برونگرایی، گشودگی به تجربه و توافق پذیری) در بیماران مبتلا به کمردرد مزمن صورت گرفت. روش بررسی: این مطالعه به روش توصیفی-تحلیلی از نوع همبستگی بر روی 120 بیمار مراجعه کننده به کلینیک مغز و اعصاب شهر دزفول به تشخیص پزشک معالج مبتلایان به کمردرد مزمن انجام شد. اطلاعات با استفاده از پرسشنامه های مقیاس نگرش به درد IAS، فرم بلند پرسشنامه NEO، ترس از حرکت تمپا و ترس از مرگ تمپلر جمع آوری شد. داده ها به کمک روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تجزیه و تحلیل شدند. یافته ها: در این مطالعه، بین ترس از حرکت، ترس از مرگ و عوامل شخصیتی (برونگرایی، گشودگی به تجربه و توافق پذیری) با پاسخگویی به درد، رابطه معنی داری (همه متغیرها بالاتر از 05/0 معنی دار بودند) وجود داشت. معادله رگرسیون نشان داد گشودگی به تجربه با 37%، قدرت پیش بینی را بیش از متغیرهای دیگر پاسخگویی به درد تبیین می کند. نتیجه گیری: نتایج این پژوهش نشان داد ترس از حرکت و مرگ به عنوان عوامل روان شناختی اجتنابی و داشتن ویژگی های شخصیتی منحصر به فردی مثل برونگرایی، گشودگی به تجربه و توافق پذیری که جزء عوامل پذیرنده هستند؛ در پاسخگویی به درد و تحمل آن مؤثرند.

آنچه این روزها بیشتتر و بیشتر آزارم می دهد نه هراس از مرگ است، نه مرگ آگاهی است، نه مرگ اندیشی و مرگ نااندیشی است؛ نه بازار برخی کاسبان و دلالان نامنصف و نامتعهد سهه و ارز و نه ترس از ابتلا به کرونا ات، و. . .؛ رنجی که امروز بیشتر از هر زمان و زمانه ای آزارم می دهد بلاتکلیفی نسبت، به این موضوع است، که: . . .